hmtm Rotating Header Image

March, 2010:

Tarek is sick

With Tarek to the IST clinic. He has been coughing a lot the past week and the coughing sirup did not help. Doctor Belia diagnosed children asthma, which she ensured was not asthma but quite common for small children. Now we have a kind of gasmask to give him Ventolin three times a day. He does not like it but it does help (6 days later). Hopefully he will be released soon.

And so forth

I stayed at home from work yesterday and today, sick and with no voice. Hein went to work with a throat ache and Tarek has gone back to coughing like mad. All in all, we’re doing great. And because I’m not doing well, the only reason I’m sitting down here now is a sense of obligation. What’s lacking is inspiration. It seems like we haven’t been doing that much to write about. Ever since Heins’ family left we’ve been hibernating. Getting reacquainted after Heins’ plentiful travelling in the past 8 months.
Us not doing much else than leading our day to day life is probably the reason for not writing much. How about I’ll show you our day to day experience?
In the morning, around 6:15 we start getting up. If I don’t have to start at 7 in the morning, we have breakfast as a family. Around 7:30 Cecilia arrives. Tarek starts saying bye to us at this point as he knows that we’re both getting ready to leave. Around 8 Hein and I both leave for work. Tarek hangs out with Cecilia, helping her by grabbing the broom so he can sweep the house. Recently, according to Cecilia, he took her to his bedroom to show her he was tired and wanted to go to bed. He normally sleeps from 8:30 to 9:30, the time Leonarda arrives. 15 Minutes after that, on Tuesday, Wednesday, and Thursday a taxi arrives to pick up Tarek and Leonarda. Together they go to kindergarten where Tarek has picked up the Italian word for balloon (la pala?). So far, his first word was in English (Bye, he still over abuses it), he appears to say poa (cool) in response to mambo (what’s up) in Kiswahili and he does know the occasional Dutch word: gekko for example, a very typical first word don’t you think? As if that wasn’t enough, he is now picking up Italian. Poor kid, the part of his brain that deals with speaking must be thoroughly meddled up.
Sometimes the time Hein comes home from lunch coincides with the time Leonarda and Tarek come back from kindergarten. That means they all sit at the table together, before Tarek goes for his second nap. His afternoon nap is normally the time I arrive home from work. Cecilia goes home around this time and after Tarek wakes, Leonarda takes him outside to play and explore. This gives me a chance to get started on the cooking (if I am inspired that is – that’s definitely not every day). If we’re having a good day, dinner only needs heating by the time Hein gets back from work. This is actually the nicest time of day so we spend it outside. It has recently started raining more so there is a bit of a mosquito threat but so far it’s not been too bad.
After a family dinner (this is a good day remember, on one of the plentiful not as well organised days one of us feeds Tarek while the other cooks) Tarek may have little sip of breastmilk before he goes into his bath and then to bed. It’s by now 19:15 or 19:30. A whole evening lies ahead of us. It’s probably the fact that this routine takes place in a continuous 29 degree centigrade/90% humidity climate that makes me so exhausted every night. We don’t appear to have energy for much else than slouching on the couch, watching a movie, reading, or playing the odd board game. We’re normally in bed around 22:00.


Sitting in endless traffic jams watching numerous daladala’s (mini buses) I’ve almost figured out the different colours that match with neighbourhoods and towns: Daladalas that go to Bagamoyo always have a purple side. Purple is difficult though, it seems that most daldala’s have a purple side. I think orange is for Kawe. I can almost explain to Tanzanians where to take which daladala from in order to get where they need to go. I’ve seen the ‘Zulu Boy’. Read the ‘Get rich or die trying’, the ‘Bin Laden’, and the ‘Allah Akbar’. Reading the fronts of the Daladala’s has even taught me some Swahili: I know Mungu means God and I know wishing someone a good night is Ukisku (=night) Mwema. So putting 2 and 2 together I realised Mungu ni Mwema means God is Good. So yes, reading the daladala’s, even though I don’t use them for transport, keeps me busy on the road. There is one thing that needs to be added to the back of some daladalas though. I’d like to read something to the extent of: ‘This van has a big iron bar on the back, which may be invisible from the height of a Toyota Prado standing a little too close. So if I, like all my fellow daladala drivers, decide that stopping in the middle of the road to pick up passengers without paying any attention to the rest of the traffic and making it hard for the person behind me to stop on time as I naturally have no brake working lights is a perfectly normal way of behaving in traffic, you may want to refrain from trying to pass me up. The bar is much harder than the plastic that covers your front light. Just so you know.’

Stay or go

Many things have happened the past few weeks but very little has been written down. I apologize for this neglect. A main event was the visit of the nearly complete Bouwmeester family. We shared busy and happy times during which a lot of alcohol was consumed and many games of Regenwurmen were played. I will not write too much about this since Bouk has written a guest column which summarizes the visit pretty well. He has committed himself into making a soundscape of Dar with all the audio samples he recorded during his stay. We are looking forward to it!
Last week we tried to quantify if we would extend our stay in Tanzania and push for an extension of my contract after it expires in November, or if we would return to the Netherlands. Inspired by Marjan we came up with a nice graph where the x-axis represents Hein and the y-axis represents Maya. The dots represent the variables such as living environment, temperature, cycling and 22 others. The higher the value of the dot, the higher the weight (e.g. friends will have a higher weight than bugs). Figures below zero represent the Netherlands while positive numbers depict reasons to stay in Tanzania. As is clear from the fact that most points are located in the same quadrants (namely the 1st and the 3rd), we agree on most variables. I will not specify the points for privacy reasons but want to show the graph because I am a little proud of it. Of course it is an imperfect balance but at least it forced us to think of important things and gave us an idea. The average of the entire exercise was about -1, meaning slightly in favour of a return to the Netherlands.
stay or go

Later that week Maya had a little conversation with the principal of IST. He mentioned that he had given her job to another person. This came as a little bit of a shock. It will probably lower the average of -1. We also booked our home leave and will fly into Amsterdam late June and leave mid July.

Bouwmeesters op bezoek

By: Bouk Bouwmeester

Het is nu 13 maart en ik/we zitten inmiddels alweer een week in bruisend nederland. Wat heeft dit land toch een hoop kleur, gezellige mensen die vragen hoe het met je is en het lijkt wel of iedereen het hier niet zo nauw neemt. Toen ik voor het eerst Nederland te zien kreeg vanuit het raampje van het vliegtuig leek het wel een groot betonblok met stoplichten, heerlijk! Dar es Salaam. Het blijft toch een prachtig zooitje. Nederlands motoragent zou hier lekker los kunnen gaan: “waar zijn we mee bezig? Mag niet he, op de stoep fietsen”.

Geleerd dat Dar zogeheten deathlanes heeft. Dat is de middelste rijbaan die beide verkeersrichtingen mogen gebruiken. Een soort inhaalstrook, alleen dan zonder indicatie welke richting op dat moment bevoegd is om in te halen. Gewoon gaan en hopen dat je niemand tegenkomt. Beetje oppassen omdat de wegen meestal zo vol zitten dat je niet zomaar weer je ‘officiele’ rijstrook in kan snijden. Heel fijn dus als er een tientonner voor je rijdt die als een soort Olifant zich een weg door de impalas beukt…..daar moet je achter zitten. Goede buffer.

Uitleggen aam een bajaj-cauffeur (motor taxi) dat we in Nederland zoiets hebben als een vluchtstrook waar je alleen in nood even op mag stilstaan, zou onmogelijk zijn. In principe telt bijv de A4 naar Den Haag altijd twee extra rijstroken, alleen zien wij die niet. 1, de vluchtstrook en 2 het stuk gras wat vaak links van de weg zit, misschien zou dit zelfs voor 2 banen kunnen tellen. Enfin, een stoplicht vermijden door gewoon het tankstation op te rijden, langs de pompen heen on zo weer hup het straatje rechts in te steken, werkt erg goed om mijn linkerhersenhelft wat bij te trainen. Rijden in Dar is leuk, zeker met een 4×4…toyota…waarbij de schrokdempers wat vreemd doen zodat je het gevoel krijgt op een enorm waterbed met 4 wielen te rijden (auto Hein en Maya). Achterin een bajaj zitten om zo na 16:00 de binnenstad soort van fileloos uit te komen is net alsof je een kaartje voor walibi flevo hebt gekocht, alleen duurt een ritje ongeveer een halfuur a uur. Ik kijk om me heen en bedenk me dat de vrouwen hier, met vaak enorme billen, best een voordeel hebben. Tess zit rustig naast me:)

Niet alleen het verkeer, maar ook de geuren, de kraampjes, de bouwmaterialen, de muziek, het gekakel, de toeters, de potholes, de bizarre vrachten, de shappas maakt Dar een grote beleving. Shappas : 9P busjes die mensen langs de weg oppikken en afzetten. Ook erg goed tafereel. Deze busjes rijden niet op een tijdklok ofzo, de enige noodzaak is om voor de shappa te komen die naar dezelfde plek gaat als jij, want dan kan je de mensen van je concurrent afpakken. Zo onstaat er een constante battle tussen de busjes op de weg met inhaalbewegingen waar zelfs schumacher een duim aan kan zuigen. Als passagier mag je er ook niet ‘lang’ over doen om in te stappen, omdat dan het gevaar bestaat dat het andere busje met dezelfde lijndienst jou inhaalt. Het mannetje dat het geld achterin de bus bij iedereen ophaalt duwt je dan ook snel tussen de rest van het vee, om vervolgens met twee tikjes op het verroeste staal aan te geven dat er weer gereden kan worden. Opzich kunnen ze best goed rijden, ze lappen alle regels aan hun laars maar hebben zich zo geevalueerd dat ze daar prima mee om kunnen gaan. Varkens hebben het nog niet zo slecht in Nederland. Maar het kan ook wel gezellig zijn daarbinnen. Tussen de ellebogen, knieen, kippen en het steenkool door is het soms wel moeilijk om te zien of je al op je bestemming bent, maar daar hadden Tess en ik dit jaar eigenlijk nog weinig mee te maken.

Dit keer waren we nl. met de hele familie uit Nederland vertrokken en familie stond dit keer centraal. Dus niet zoals met Tess vorig jaar in 6 weken vanuit Kaapstad naar Dar es Salaam zien te komen met vanalles dat maar beweegt, maar meer op z’n verandaas; terassje, sigaretje, restaurantje, biertje, lagoontje, golden tullip infinite pooltje, sushitje, sigaretje, biertje, verandatje, bootje, snorkeltje, gin en tonicje, balconetje, mango shaded lane-etje, captain morgantje, restaurantje, sigaretje, biertje nog een biertje etc. Ndovu bier was de favoriet. Hein drinkt graag een Ndovu. Ik ook, maar ik nam het meestal niet zo nou. Vaak nam ik ook genoegen met een Safari of een Serengeti of een Tusker. Geen biershirt gekocht. Wel andere mooie dingen zoals een mini-baobabje gemaakt van ijzerdraad. Fred zag dit met argwaan aan en besloot de dag daarop op ook een bao-babje van ijzerdraad te kopen maar dan vier keer zo groot, uiteraard.

Nog voor we vertrokken waren uit Nederland stond de hele reis al zo’n beetje vast. Aan de hand van een excel spreadsheat konden tess en ik vanuit amsterdam al precies zien wat er van ons verwacht werd. Fred maakt van vakantie zelfs zn werk :). Achteraf bleek wel dat Hein en Maya niet helemaal duidelijk hadden doorgekregen wat we zouden doen in hun lange weekend, waardoor we 1 dag van te voren te horen kregen dat de lodge, op het eiland pemba waar we heen wouden, geen kinderen onder de 7 accepteerde. Het gekrijs van huilende babys is nl. heel vervelend als je vakantie viert. Dat wil je niet. En zo gingen we dus maar weer naar lousy zanzibar, gaap. Naar een ‘Lodge’ want zo heten die dingen hier. Hakunamatata; gerund door duits echtpaar. Met verder uitsluitend duiste gasten en de serveerster, ook uit duitsland, vroeg op een gegeven moment of ze duits met ons kon praten. Duitsland heeft toch geen strand? Buiten de waanzinnig kitscherige ingerichte kamers (deed me beetje denken aan bruin café maar met houtwerk sdat ook nog eens glimt….serieus dikke kleden op de tafels matchend met het dekbed en de kussentje op de stoelen) en het zwembad dat meer iets weg had van een slachthuis hadden we het erg fijn.De Lodge lag aan een baai met erg mooie zonsondergangen. En s’avonds konden we op een hutje dat met palen boven het water zweefde heerlijk stiekem ons zelf meegebrachte rum opdrinken: captain morgan. Op den duur werd het bestellen van alleen water wel steeds inspannender, de serveerster heeft wel moeten denken: “hoe kan dat nou?” Nou gewoon rum, een hele fles, onder de tafel, in de schaduw van het tafelblad, zodat je het niet ziet. Iemand nog?

Voor de lezers die het tot dusver hebben gered kan ik vertellen dat het huren van een scooter op zanzibar erg valt aan te raden. Samen met Tess heb ik in een halve dag een mooi rondje over Zanzibar gereden. Op de terugweg met de boot vanuit Zanzibar naar Dar, maakte ik me nog een beetje zorgen omdat de ferry van koers leek af te wijken. Hein had zijn GPS meegenomen en daarop konden we zien dat de boot totaal anders voer dan de heenweg. Er gingen ook steeds techneuten de machinekamer in….Uiteindelijk deden we 45 min langer over de terugweg en kwamen we veilig aan. Rambo III, die in de cabine werd vertoond, is door GPS totaal aan me voorbij gegaan omdat ik de hele tijd zenuwachtig op dat ding zat te kijken. Iemand nog Rambo III in de aanbieding?

Zanzibar hebben we 2 dagen aangedaan. Toen weer terug om nog een hele dag in Dar te hebben voordat we naar Mozambique zouden vliegen om daar neef Wouter, vriendin Ellen en nichtje Dorien op te zoeken. We zaten immers in de buurt.

Chronologische vertelling ontbreekt een beetje in dit onsamenhangende verhaal, vandaar dat ik zomaar terug kan naar de eerste drie dagen van ons verblijf in Tanzania, toen nog samen met mijn lievelingszus Janneke. Hein en Maya waren nog o zo druk met werk dat we besloten om met z’n vieren naar het noorden te gaan, naar het plaatsje Bagamoyo.

A pitoresc little colonial village were the sound of playing children echo through the shady narrow streets…. Gedeeltelijk waar, behalve dan voor de narrow streets. Bagamoyo was vroeger de uitvoerhaven voor slaven naar Zanzibar en vervolgens de rest van de wereld. Als je als slaaf eenmaal bij Bagamoyo was aangekomen wist je dat het over was. Vanuit die reden zijn we daar dan ook naar het slavenmuseum geweest en hebben we zelfs een kerk bezocht. Pap, Mam ik vonden het ondanks dat erg leuk om weer eens met jullie op vakantie te zijn.

Eigenlijk vind Ik Tanzania/Afrika al een groot openlucht museum waar zich allerlei dingen afspelen die je niet zo snel thuis zou zien. Wat mij ook heeft gefascineerd is de inventiviteit van de Afrikanen. Ze hebben het niet zo ruim, waardoor ze creatief met voorwerpen om moeten gaan. Zo kan je prima een oude gasfles doormidden zagen om daar een barbecue/vuurtje in/van te maken of je fiets gebruiken als draaimechanisme voor het slijpen van messen (fiets van de grond, aantrappen, touwtje van wiel naar slijptol), of een gaatje in de dop van een lege fles maken en daar een saus/zeep in te stoppen, zodat je een knijpfles hebt (hervulbaar). Er worden enorm veel spullen aan de zijkant van de straat verkocht, waaronder, ja hoor, bouwmaterialen zodat je/ik constant werd getriggerd wat je allemaal zou kunnen bouwen etc. Alles op straat straalt zoveel energie en bedrijvigheid uit; enorm levendig. En allemaal erg tastbaar en direct. Alles is ook nog eens zo gedragen en gebruikt omdat het weer wordt hergebruikt, snappie?

Eenmaal de kerk uit, gingen we naar Lazy Lagoon. Een Loooooodggge op een schiereiland net voor de kust van Bagamoyo. Waanzinnig mooie plek en achteraf jammer dat we daar maar een nachtje hebben kunnen zitten, maar we hadden een schema. De dag daarop stond in het teken van Tarekje knuffelen. Hij weet al precies wanneer hij “joden!” moet zeggen op het nummer van “daar hoorden zij engelen zingen…….”. Zo’n knap ventje. Dingen kapot scheuren en spullen van tafels gooien vind hij ook al leuk! Ik kan niet wachten om hem voor het eerst naar het F-vak mee te nemen. Wat zal die een mooie hooligan worden. Als hij nou een enorme popster wordt later zou hij de luxe van twee nannys kunnen voortzetten. Ik heb dit proberen aan hem uit te leggen, maar zover is hij nog niet. Het is of joden of byebye.

Ik geloof dat ik nu maar eens op ga houden. Misschien maak ik nog een leuke geluidscollage van atmosferen die ik tijdens deze reis heb opgenomen.

Bouwmeesters op bezoek