hmtm Rotating Header Image

February, 2010:

Bezoek Tanzania

by: Anna van Leeuwen

Visit Tanzania

In mijn portemonnee prijken groene en rode briefjes met buffels en olifanten erop, ik slik ‘s ochtends een malariapil, mijn rug is een ranzig schilferend slagveld en als ik mijn mouw opstroop om op mijn horloge te kijken schreeuwen vriendinnen “OH MY GOD, OH MY GOD! Wat ben jij bruin!”.
En zonder dat alles, en zonder al die bizarre foto’s op mijn computer (apen? giraffes? wtf?), zou ik nooit geloven dat ik ooit in Tanzania ben geweest. Als ik uit mijn raam kijk zie ik de vertrouwde multiculti vishandel El Pescado, ristorante Lago Maggiore en natuurlijk Slijterij Wijnhandel Hamers, mensen in donkere winterjassen lopen met boodschappentasjes en winterse gezichten heen en weer en alles ziet er uit alsof we nooit zijn weggeweest. In de tussentijd heeft Nederland overigens wel het kabinet laten vallen, de sneeuw opgeruimd en de zon verstopt.
Jammer is dat, vooral dat laatste.
Ik had me voorgenomen over Tanzania te gaan schrijven op het moment dat onze tijd in Tanzania qua waarschijnlijkheid van “bizarre mooie droom” zou veranderen in “vakantie herinnering”, maar dat gebeurt maar niet, dus misschien is vandaag een goed moment.
Het spelletje “één week geleden” werkt vandaag namelijk voor het laatst.
Een week geleden beleefden we onze laatste dag in Tanzania bij Hein en Maya en voerden we een stiekem plan uit.
De grote boom voor het huis van Hein en Maya, de boom waarin we de eerste dag in Tanzania met optimistische tropische-dieren-in-overvloed-overmoed dachten een “kolibrievlinder” te zien, wat een vliegend kevertje bleek te zijn, was twee weken eerder omgevallen met veel nachtelijk lawaai. Lawaai waarvan ik was wakker was geschrokken en even dacht dat er een soort grote terror-aap op het dak stampte. Roy sliep dankzij tropische oorpijnklachten zoet verder. De volgende dag bleek de boom omgevallen en de stroom uitgevallen, omdat de boom precies op een stroomdraad was terechtgekomen.
Inmiddels, een week geleden, was de elektriciteit weer hersteld (onder de telefoondraad kon je nog wel limbodansen, maar dat zal misschien ook al zijn opgelost?). De omgevallen boom was door tuinman Alfons gereduceerd tot een decoratieve boomstronk en wij wilden het geheel wat opleuken door er een mini tuintje bij aan te leggen, stiekem. Daar kwam nogal wat timing aan te pas. We hadden de drie weken in Tanzania uitgebreid de kans gekregen het dagritme van Hein en Maya van dichtbij te bestuderen en daaruit was gebleken dat ons plantenplan moest worden uitgevoerd tussen het moment dat Hein thuis lunchte en het moment dat Maya thuis kwam uit haar werk.
Beide momenten waren variabel, dus er moest vooral een portie geluk aan te pas komen.
Dat geluk hadden we.
Daar boven op had ik het geluk dat Roy mij niet capabel achtte om in de grond te hakken – hij had bij het planten van een jonge baobab al ontdekt dat de Tanzaniaanse grond wat harder was dan de Amsterdam-Noordse grond die hij gewend is -, dus ik mocht toekijken hoe hij stond te zwoegen en te zweten en had de nobele taak af en toe een fles water aan te geven voor hem of een gieter water te halen voor de planten.

Hm. Dat lukte. Ik heb de laatste dag beschreven en het klinkt redelijk waarschijnlijk. Nu de andere twintig dagen nog, die zal ik anekdotisch in gehusselde volgorde voorschotelen de komende weken/maanden/jaren/decennia met een beetje houvast aan de foto’s.

P.S. Hilde had me verzocht een foto te maken van Roy op de rug van een stokstaartje, dat is helaas niet gelukt, maar ik heb veel andere dierenfoto’s gemaakt. De samenvatting (met linksboven de “kolibrievlinder”):
Collage Tanzania

Alan

I can’t decide if it’s the heat from the sun hitting me from above and below – reflected by the asphalt – or the bright sunlight that hits me hardest when I go outside to fetch a bottle of water from the car. I need the water as the venue we’re in has been fairly tastefully decorated with flowers I am allergic to. The flowers are for Alan. The company he helped run for a long time has organised a memorial for him. Well, it’s meant to be a memorial but I feel as if I accidently stumbled into a PR stunt. The managing director tells about how he started up the company and how it grew from there, mentioning Alan twice. The director then kindly introduces us to all the personnel, a board member, his sisters and his beautiful wife. He has also kindly arranged for a gospel choir and an Anglican priest. I wasn’t aware that Alan was religious at all. One of the few things that tell me this is really for Alan is a guitarist who plays songs Alan liked. We’re treated to a version of the Goodbye Norma Jean song that is actually nicer to listen to then the Elton John version I know. When the whole thing is over, Alan’s friends arrange to go to his favourite pub. The managing director grabs the mic and suggests a change of venue to the Rose Garden and kindly introduces the owner of Rose Garden.
Alan and his braai

Power/Internet cut

The tree falling on top of the telephone line of our neighbours miraculously did not mean they lost their connection. The pole that held the wires resembled the tower of Pisa a little more than before. It was very easy to see that it was only a matter of time until the pole would come down, meaning our neighbours would lose their phone line and we would also lose our internet connection. It only being on the verge of not working meant that the Tanzanian Telephone Communication Ltd or whatever TTCL stands for, did not feel inclined to come do something about it. Nico went to the TTCL office more than once, told them about the pole, they picked up the phone, dialled out neighbours’ number heard there was a connection and flatly asked Nico what he wanted.
On Friday I came home and noticed the pole had gone completely horizontal and the remnants of the wire were scattered over our garden and parking area. Off Nico went, back to TTCL (after I’d given him the transport money). Just great I thought, an internet free weekend.
It only got better from there. Very early in the morning we’re woken by some rumbling noises. We see sparks. There is firework coming from the electricity pole. It goes very dark but not completely quiet. Most of the power is gone. The next day very early I phone the emergency number of Tanesco. Our neighbours tell us that they saw an actual flame travel along the electricity wires. All day the power is half on or completely off. We send a text message to Heins family in Amsterdam when they are about to board a Dar es Salaam bound plane. No electricity and no internet, welcome to Tanzania. I try not to be cynical but I have very little faith in things getting fixed sasa hivi. (Sasa hivi means now now as opposed to sasa which is now anywhere in the near future.) I’m proven wrong. Internet is fixed in the morning. It’s quick and dirty but it works. Well that’s what we think; we don’t have power to test it. But even that problem is fixed and we can see Tanesco trucks all over the neighbourhood fixing things up. When our guests arrive at 00:30 (Why does the KLM plane arrive so late) everything is back in order.

Tree down

At first there is a huge rainstorm that wakes me in the middle of the night. After I’ve been asleep for a while again I’m not sure if it’s the funny sound that wakes me. It could also be Hein banging on the fan. Normally, when there is a funny sound at night there is something up with the fan so Hein banging with his hand on the fan in the middle of the night is not actually as strange as it may sound. Heins’ banging doesn’t make the slightest change to the sound though. As a matter of fact it’s getting louder and it seems to be spreading. It’s clear now that it’s coming from outside. As we both get up Hein walks to the window and exclaims ‘the tree is about to fall!’ This in turn makes me shout that he has to move away from the window. And there it goes. One of our recently fully blooming flame trees crashes to the ground. We see some sparks and flashes as it hits the electricity wire and then all goes dark and quiet.
Tree down
At the first daylight Hein goes outside to check. The tree has managed to neatly fall in between the Frangipani and the Baobab that Roy planted the day before. As there is not much else to do but wait for Tanesco we all go our respective ways. Hein and I to work, Roy and Anna to the train station. If Tanesco miraculously appears Leonarda and Cecilia are there. Of course they don’t appear in the morning. We decide to stick to our original plan and go to South Beach where Claudia and Harry have rented two villas on the beach. Around six in the evening we get a text message from Nico, the power is back. When we get home on Saturday, Alfons has already managed to saw apart and take away most of the tree. Now I’m a little more nervous walking through the garden. There are so many old trees on the compound. Which one is next in line to bite the dust?