hmtm Rotating Header Image

October, 2009:

Vierde bezoek Willempje (en Fred)

Door: Willempje
Proost

Ik vlieg op maandag om Tarek in Maya’s aanwezigheid al aan mij te laten wennen voor de 4 dagen vakantie die wij Hein en Maya zonder Tarek de volgende week willen geven. Fred zou samen met Hein, die drie weken in Wageningen voor studie was, op zaterdag volgen.
De heen reis is zo voorbij, ik vind het helemaal geen straf om 10 uur lang boekje te lezen, filmpje te kijken, wijntje te drinken. Ik begin in “De thuiskomst” van Anna Enquist en de uren vliegen voorbij. Mr Said komt me ophalen, ik ben heel snel door de douane, omdat Hein kopieën van visumaanvragen had meegenomen naar Nederland, die ik in het vliegtuig al heb ingevuld. Daarom sta ik als eerste bij het loket, ondanks het feit dat ik nog een blauw kartonnetje (dat je normaal in het vliegtuig uitgedeeld krijgt) moet invullen. Maar dat moeten alle passagiers, dus heb ik een voorsprong. Aan de rit door een donker Dar moet ik nog steeds wennen. Veel kuilen in de weg, bussen schieten zo voor je de weg op, rode stoplichten worden genegeerd, oogverblindende koplampen van tegenliggers, het geluid van de assen van de auto van Said als we over een verkeersdrempel rijden, ik ben blij als we Garden Street indraaien. Maya is nog op, lekker koud biertje gedronken en naar het kleinkind kijken! Hij ligt heerlijk te slapen onder de klamboe, zachte haartjes, beetje vochtig van de warmte. Morgen mag ik knuffelen!
Maya gaat ‘s morgens voor zevenen de deur uit, dus oma mag de fles geven (de poepluier neemt ze op de koop toe!). De eerste ochtend is Tarek meteen vriendelijk tegen me, er kan zelfs een lachje af, hij laat zich lekker vertroetelen door vier vrouwen. Niet alleen mamma, maar Cecilia komt om 7.30 uur en om 10.00 uur komt Leonarda, het kindermeisje! Maya heeft daartoe besloten omdat ze soms hele dagen maakt op school en Cecilia schoonmaakwerk en de verzorging van Tarek moeilijk kan combineren. Oma had en heeft enige moeite met hierin haar rol te bepalen, ik wil Tarek natuurlijk niet uit de armen van Leonarda rukken. In ieder geval ben ik ‘s morgens een tijdje met hem alleen en ik heb hem ook al een paar keer in bad gedaan, Leonarda gaat nl. om 5 uur naar huis en om een uur of 6 gaat Tarek in bad. Het is een lief, rustig mannetje, kruipt de hele kamer door, trekt zich op om bijv. door het raam naar buiten te kijken, begint al wat te brabbelen en eet heel graag. Kortom, gezonde Hollandse jongen.
Van dinsdag op woensdagnacht vallen er een paar flinke plensbuien. Hard nodig, de grond is kurkdroog, het heeft sinds juni niet geregend. Het anders zo mooie grasveld is een zandbak. De meeste struiken en bomen hebben geen bladeren meer, op een paar na. De hibiscus bloeit en ook de frangipane, met grote witte trossen. Maar sindsdien is het weer droog. Er staat wel een lekker windje, maar ik denk dat dat voor de grond niet goed is, droogt nog meer uit. De kleine regentijd wordt binnen een week of twee verwacht.
Woensdagmorgen zijn Maya en ik met Tarek naar een babyspeelochtend geweest bij de Duitse ambassadeur! Een prachtig huis op de Peninsula, met uitzicht op de oceaan, waar de ene residentie naast de andere staat. Er zijn een stuk of 6 baby’s, die vrolijk op het hoogpolige tapijt en de crème sofa’s kwijlen en koekjes verkruimelen. De ambassadeursvrouw (een hele jonge Russin!) vindt alles goed. Op de tafel staan zilveren schalen met echte Duitse platschjes (hoe schrijf je dat ook al weer, koekjes) en chice kopjes, schoteltjes, taartbordjes, enz. Ik hou mijn hart vast, maar 2 kindermeisjes en de butler (een man in spierwitte kleding met een donkerblauw schort, die af en toe komt afruimen) zorgen er min of meer voor dat alles in goede banen verloopt. Ik vind het toch wel een beetje gênant, maar de moeders, een Iranese, een Braziliaanse, een Amerikaanse, een Engelse en Maya kwebbelen er vrolijk op los. Ik voel me enigszins misplaatst, maar ook zorgeloos, ben immers de grootmoeder. Gelukkig arriveren we aan de late kant en kunnen we na een uurtje weer afnokken, nagezwaaid door de ambassadrice (overigens in spijkerbroek) vanaf het bordes, met zoontje George, die een beetje op Eldert lijkt. Maakt hem in mijn ogen meteen sympathiek.
Donderdagmorgen ga ik onverwachts op excursie. Maya belt om 8 uur vanaf school dat een 3 tal ouders van docenten van haar school op alternatieve sightseeingtour gaan in Dar. Een wandeling door een drietal arme wijken waar de lokale bevolking woont, eigenlijk vlakbij H en M’s huis, dus scheur ik om 8.45 uur met de bajaj (motorfiets-taxi) naar de verzamelplek hier vlakbij. Een Tanzaniaan met rastahaar leidt ons door deze wijken, heel interessant, omdat ik hier in mijn eentje nooit zomaar zou gaan rondlopen. We mogen een Swahilihuis van binnen bekijken. Er wonen 6 families in. Voor het huis de porche met een bankje, waar de familie het buitengebeuren in de gaten houdt en als je naar binnen stapt zijn er links en rechts van de gang 3 piepkleine kamertjes waar per kamer een familie woont. Verder doorlopend kom je op een erfje met een enkele bananenboom en wat andere struikjes, waar de was gedroogd wordt. Er is een gemeenschappelijke “badkamer”, wat wil zeggen een betonnen vloertje met een pedalo achter een golfplaten schutting. Geen stromend water, ze kopen hun water op de hoek, voor 1 shilling de liter. Op het erfje staat nog een hutje waar nog 2 families wonen. Door een van de vrouwen worden we omhelsd en warm onthaald. Een heel verhaal in het Swahili, wat onze gids zo goed en zo kwaad als mogelijk, vertaalt.
We passeren kleine winkeltjes, een groep mannen die koffie maakt onder een afdak. Ze malen de bonen in een grote houten vijzel, maken daarvan een soort keteltjeskoffie en gaan daarmee langs de straten. Ze hebben dan ook een komfoortje bij zich met gloeiende kooltjes om de koffie warm te houden. In de andere hand een emmertje met water en een stapeltje mokjes. Na gebruik worden de mokjes even omgespoeld in de emmer, weer klaar voor gebruik. De koffie smaakt goed, je moet er gewoon niet te lang bij nadenken. In een pannetje staan pinda’s met rietsuiker te pruttelen, daar maken ze een soort repen van, die verkopen ze bij de koffie. Elders komen we langs een “bioscoop”. De mensen in deze wijken kunnen geen bioscoopkaartje betalen en als alternatief is hier van golfplaten een gebouwtje neergezet met eenvoudige houten bankjes. Voorin, op een verhoging, een grote tv, waarop films worden vertoond. Buiten, op een schoolbord, staan de films en de tijden. Vandaag geen voorstelling want de elektriciteit wordt gerationeerd. Ook bij ons valt de stroom op gezette tijden uit, bij voorkeur `s avonds. De waterreservoirs zijn leeg i.v.m. de droogte en er kan dus geen elektriciteit worden opgewekt. Het is heel irritant als je Tarek net in zijn badje hebt gezet, want de badkamer is vrij donker omdat er een grote boom voor het raam staat.
Fred komt samen met Hein met de zaterdagvlucht van KLM ’s avonds aan. Ik hoor dat het ontzettend koud is in Nederland. Daar kan ik me helemaal niets bij voorstellen. Het is hier echt snikheet, zo’n 33 graden overdag, ‘s nachts koelt het gelukkig iets af. De fan naast het bed draait als er stroom is, dat is heerlijk.
Doel van ons bezoek is ook om Hein en Maya een paar dagen vrij te geven terwijl wij op Tarek passen. Dinsdag vertrekken Maya en Hein voor 4 dagen met een auto van de zaak naar de Usumbara Mountains, ten noordwesten van Dar es Salaam, tegen de Keniaanse grens, om te wandelen.
Woensdag dus de ” vuurdoop” wat betreft Tarek ‘s morgens uit z’n bedje halen, verschonen, fles geven, spelen totdat Cecilia komt om een uur of 8. Hij laat ons tot 6.45 uur slapen, dus het is een makkie. Ik ben een kwartier daarvoor al opgestaan, heb zijn flesje gekolfde melk van Maya al in de aanslag staan, alles loopt op rolletjes. Als Cecilia er eenmaal is kunnen Fred en ik in principe onze gang gaan tot 5 uur ‘s middags, want dan vertrekt Leonarda als laatste.
Fred en ik hebben de beschikking over de Landcruiser van Hein en Maya waarmee we ons voorzichtig tussen het bij tijden waanzinnige verkeer begeven in een auto met het stuur “aan de verkeerde kant” en in een stad die we niet goed kennen. We hebben wel een plattegrond van het deel van de stad waarin we ons bevinden, ‘t is best spannend.
Eerst maar eens even naar zee, bij heerlijk koel briesje in ouderwetse rookstoelen (!) onder een kokosnotenpalm een biertje gedronken en een visje gegeten. In de zon is het niet uit te houden, wil eigenlijk de zee in, maar deze is te ruw naar mijn smaak en ook vrij vies hier.
Ook richting Peninsula gereden, hier en daar stoppen, beetje rondkijken, weer een visje bij de Slipway. Op de terugweg langs bij een vrouwenproject, dat 4 jaar geleden is gestart door een Belgische, het Mabinti Center, waar vrouwen met fistula worden geholpen om, na een operatie, hun leven weer op te bouwen. Het deed me erg denken aan Penduka. Ook bij het Mabinti Center werken de vrouwen met textiel, maar i.p.v. borduren bedrukken ze de stoffen. Ze maken ook voorwerpen met kraaltjes en sinds kort tassen van recyclede billboards. Dat zijn gigantische stukken plastic van hele stevige kwaliteit, waarvan ze hele kleurige tassen, in allerlei maten, maken. We wilden allerlei dingetjes kopen, maar gaan met de helft naar huis omdat ons geld op is. “Moeten” dus nog een keer. We gingen vanmorgen met 100.000 Tanzaniaanse shillingen van huis, klinkt veel, maar is slechts 50 euro. ‘t Geld vliegt je zak uit, we moeten nog wennen aan die grote getallen.
Helaas is Hein 2 van de 4 dagen van hun uitstapje ziek, w.s. eet hij iets verkeerd op de weg ernaartoe. Hij heeft een hele dag in bed geleden. Gelukkig zijn er nog andere, Canadese gasten, zodat Maya met hen een dag heeft kunnen wandelen, met een gids. Vrijdagmiddag komen ze terug, Hein voelt zich weer OK, gelukkig want zaterdagmorgen vertrekken we weer met ons vijven naar Amani (betekent peace) Beach Hotel, zo’n 40 km onder Dar es Salaam, aan de kust.
Als we ‘s morgens wakker worden plenst het van de regen, geweldig, en dat gaat nog wel even door totdat we vertrekken. Op het moment dat we hier de poort uitrijden is het droog! Terwijl we tassen, buggy, enz. rennend met grote paraplu naar de auto brengen omdat je hier echt nat wordt als het regent! Langs de weg in de stad zie je bij tijden een woest kolkende beek, de planten van de vele “tuincentra” langs de weg stromen weg. Zonde dat het meeste water regelrecht de zee instroomt, merkt Hein op. We rijden dwars door de stad, want de woonwijk van Hein en Maya bevindt zich in het noorden en wij moeten naar het zuiden. Met een ferry steek je de monding van een rivier af, anders moet je een heel eind omrijden. Die pont is ook een hele belevenis. Was er met Janneke al overheen geweest, in april, het is nu iets minder druk omdat het zaterdag is (denk ik). Eerst mogen de auto’s erop, daarna worden de gaatjes opgevuld door de in kleurige lappen geklede vrouwen, mannen met koopwaar op kleine karretjes, of hangend aan de fiets. Bijv. manden vol kokosnoten, die links en rechts van de bagagedrager hangen, kratten tomaten, bananen, papaja’s en meloenen. Fred maakt foto’s van de verveloze kano’s die langs de kant liggen, klaar om uit te varen, de zee op, op zoek naar vis. De pont af, en zuidwaarts, langs de kust. Eerst een stuk asfaltweg, dan dirtroad. Langs de weg steeds minder lemen hutjes, een enkel winkeltje, totdat we tenslotte niets meer tegenkomen. Behalve een enkel bord dat een van de spaarzame resorts aangeeft. Bij bord Amani Beach gaan we de bush in. Na ong. 20 minuten slingeren over een zandpad komen we aan bij een poort. Als onze naam op de lijst blijkt te staan mogen we door en komen terecht in een klein paradijsje. Bij het hoofdgebouw, witte steen, in Zanzibar stijl (dus Arabische bogen, donker hout, grote, Arabische lampen) worden we verwelkomd met een fruitdrankje. Onze gastvrouw is een Tsjechische (!), die samen met haar Italiaanse vriend de tent runt. Alles is spotless, de inrichting, de tuin, de bloemdecoraties op de tafeltjes, heel mooi. Onze “cottages” zijn zeer ruim, groot, hoog Zanzibarbed met veel houtsnijwerk, enorme klamboe zodat je om je bed (als we aankomen zijn onze bedden bestrooid met bloemen!) kunt heenlopen en de leeslampjes ook binnen de klamboe staan, wat echt heel handig is Overal staan bloemen, zelfs op de rand van het bad en de wastafels van de grote badkamer. Maar het mooist is de veranda vanwaar wij, over het zwembad heen, zo in de oceaan kijken, op zo’n 80 m afstand (als het vloed is). En er zijn maar 10 cottages, dus hooguit 20, 30 gasten at a time (sommige, zoals we merkten in het weekend, komen vanuit Dar met hun kinderen en laten er kinderbedjes bij zetten, qua ruimte kunnen er wel 15 man in zo’n cottage liggen). Op de veranda ook een hangmat, Fred helemaal blij! Vanaf onze veranda kijken we in de, op dit moment kale, kruin van een baobab. Dit zijn enorme dikke bomen, de stam is zo dik, dat je denk ik met 10 mensen de stam kunt omvatten. Er hangt een enkele, peerachtige vrucht in. Verder witbloeiende frangipane, rood, roze en witte bougainville, oleanders, allerlei soorten vetplanten met dikke, leerachtige bladeren. Het moet een enorme klus zijn om deze enorme tuin vochtig te houden.
Nou ja, zo’n weekend kan natuurlijk niet meer stuk. Met Tarek in het zwembad, met Tarek op het strand met het emmertje en het schepje, met Tarek in zee, hij vindt alles leuk! Golven in de branding deren hem niet! Zondagmorgen om 7 uur maken we een wandeling naar de cliffs, waar een nest van een visarend zit, volgens de manager. We zien ze regelmatig overvliegen, 2 volwassenen en 1 jong, maar het nest hebben we niet gevonden. Wel kleine, grijze aapjes, dezelfde als bij H en M in de tuin, sommige met jongen die onderaan de buik van mamma hangen, net als Tarek soms in de draagdoek bij Maya. ‘s Avonds gaan we eten, buiten op het terras van het restaurant (zoals Fred en ik alle avonden) bij kaarslicht, terwijl er een babysitter op Tarek past. Vanuit de bomen lacht een Bushbaby ons uit (klein soort aapje, maakt echt het geluid als een schaterlach). Tarek slaapt in een tentje in de cottage. Maya en Hein willen hem vast wennen, want ze gaan in de kerstvakantie naar Ethiopië en het is de bedoeling dat Tarek dan elke nacht in het tentje slaapt! Het eten is ook heerlijk. Warme lunch en avondeten, alles inbegrepen. We eten 2x per dag vis. Blufish, calamaris, garnalen, tonijn, kingfish, op allerlei manieren bereid.
Zondag na de lunch vertrekken Hein en Maya en Tarek naar huis, wij blijven tot woensdagmiddag. Ik sta elke ochtend om 7 uur op, zwem 24 banen in het zwembad, loop naar de zee, ga douchen, theezetten en Fred wakker maken. We hebben stroom tot 8 uur (vanaf 5.30 uur ‘s avonds), dus voor 8 uur “I have to put the kettle on”! Alles doen ze hier met generators, elektriciteit is er niet. Zonnepanelen op de palmbladeren daken van de cottages (redelijk koel binnen) zorgen voor warm water. Dan ontbijten in het restaurantje op het strand. Fruit, pannenkoekjes, eitjes. Dan nestelen we ons op de ligstoelen onder de bladeren parasols, tussen zwembad en zee en lezen en dommelen wat. Ik heb al 7 boeken uit! Om 1 uur gaan we dan weer lunchen, dan zwemmen, wandelingetje naar de cliffs die rond de baai lopen (niet te ver, Fred is ontzettend verbrand en ik ben verbrand), lezen, wijntje, om 8 uur diner in restaurant “boven”. Langs het pad van onze “hut” naar het restaurant heeft het personeel intussen grote stormlantaarns voor ons neergezet zodat wij de weg in het donker kunnen vinden! Wij zijn maandag, dinsdag en woensdag nl. de enige gasten. Op woensdagmiddag worden we na de lunch door Mr. Said afgehaald. Het is precies genoeg geweest. Langer hoeft van ons niet. Heerlijk zo’n 4 dagen lezen (Fred leest zijn 4e boek uit, een nieuw record voor 1 vakantie), schrijven (ik natuurlijk), zwemmen, onthaasten, maar langer zou ons vervelen.
Als we terugkomen is Neil, een Engelse vriend van H en M hier zojuist op bezoek. Hij is een vijftiger en woont al 30 jaar in Tanzania, in Iringa. Daar is het bergachtig en er heerst dus een aangenamer klimaat, zegt hij. Hij heeft een 3 jaren plan uitgewerkt voor de regering (hij is ornitholoog, of in ieder geval vogelaar) om de kraaienpopulatie in en rond Dar volledig uit te roeien. De regering heeft daarvoor ook een flinke som geld ter beschikking gesteld. Het is een grote plaag, die kraaien. Ingevoerd in 1890 in Zanzibar, door de Engelsen, om het afval op te ruimen, zijn ze uitgegroeid tot een ware pest. Ze vernietigen de nesten van andere, zeldzame vogels, eten hun eieren en jongen op. Er zullen 1000 kraaienvallen in en rond Dar worden geplaatst. Hein heeft er ook een in de tuin, vorige week zaten er 15 in! Maar helaas, de Duitse buren op de compound hebben geklaagd, willen de val kwijt, de kraaien maken teveel lawaai. De zgn. NIMBY-politiek (Not In My BackYard).
Vandaag donderdag, nog drie dagen en onze tijd zit erop. Het is best snel gegaan, ik was hier bijna drie weken, maar Tarek slokt je helemaal op. Een ding wat ik niet zal missen is de warmte. Ik verheug me op de Hollandse herfst, al is het met regen, wind en kou. Het klimaat hier verlamt je, zelfs Fred zit de hele dag als een zoutzak op een stoel (hier op de veranda) of stretcher (aan het strand waar we net van zijn teruggekeerd), tamelijk ongewoon. Voor mij is het geen wonder dat Afrika zo achterloopt in ontwikkeling, het is gewoon niet te doen om hier zware lichamelijke arbeid te verrichten zonder airco, 3 koude douches per dag, of minstens een fan die je lichaam van links tot rechts en terug verkoelt. En, i.t.t. Venezuela, koelt het hier ‘s avonds ook niet af. Daar woonden we op 500 m boven de zeespiegel en was het ‘s avonds nog te harden, maar hier gaat de wind, die een uurtje blaast als de zon ondergaat, weer liggen en valt de hitte weer bovenop je.
Zaterdagochtend om 00:45 gaan we weer de lucht in en zijn dan zaterdagmorgen rond 08:20 op Schiphol. Deo volente!
P.S. Terug in Nederland. We hebben ons een dag vergist wat de terugreis betreft. 31 oktober terug, ja dat klopt! Maar dan wel om 0.45 uur!! I.v.m. schakeling van zomer- naar wintertijd tijdens ons verblijf in Tanzania is het vliegtuig ook een uur opgeschoven! Donderdagavond komen we erachter, omdat een vriend uit Nederland, die op ons huis past, in een mailtje vraagt wanneer we precies in Nederland aankomen. Fred checkt de tickets ………. Help! De vrije zaterdag samen met Hein en Maya wordt ons door de neus geboord.

Rumble in the Jungle

It’s been 35 years since the Rumble in the Jungle.

Teaching in Tanzania

Just when discussing the differences in population growth between rich and poor nations something drops loudly on the sheet metal roof of the classroom. I figured out recently that they’re ripe mangoes falling from the beautiful tree beside my classroom. So I tell the students. And, I add, I know I won’t be eating any of them because look, over there: a member of the support staff just ran down to fetch it. But Mrs., a student asks, shouldn’t you be getting some of those mangoes? Well, I answer, I think my salary is higher than the support staffs’. I can just go to the shop and buy mangoes; they probably can’t do that as easily. We’re rich people in a ELDC – Economically Less Developed Country. O yeah, the students nod. Class continues.

Crow trap

It’s working! It’s been a year since we had the crow trap built but finally we managed to set it up. Last night, Andrew ‘the bird man of Dar’ Majembe killed about 18 of the birds. We hoped that with financing this trap we could get rid of at least a large chunk of the big crow population in our area. To get rid of the crow population of Dar there is a project starting up that aims to put up a 1000 traps. If that gets going our trap would be just a small drop in a crow killer ocean. We’re losing even that small drop though. Our neighbors are not happy with the trap and it looks like we have to remove it from the compound.

Job

O. Has it really been 10 days since I wrote? Doesn’t seem that long. That’s a good sign, time flies by.
My job is no longer just tiring. It’s becoming rewarding. My grade 9 students were great recently. They reflected on their first ever debate. They managed to look objectively at themselves as a class and give each other compliments regardless of friendships. And you should have seen them during the debate. Some of them, without believing it themselves, managed to persuade their classmates that spanking is a good way to teach kids how to behave. Amazing, as only two classes before the debate they believed it impossible to defend something that you’re against.
Having a job really makes it a lot easier to deal with Hein being gone. I’m either working or with Tarek. Or am I? In the past two weeks I’ve also visited friends for brunch. Hosted a brunch. Had some girlfriends over for an evening of girly chatting. Eaten in the (not so) new (anymore) Ethiopian restaurant. Been to Visa 2 dance, the contemporary dance festival. To the school gym four times and quite a few laps in the pool on 3 occasions. Taken Tarek top the clinic to be weighed and measured and even updated the measurements on the website. All in all it’s a wonder that I managed to watch quite a few episodes of West Wing as well. The only thing I haven’t found the time for is making photographs and uploading images to the websites. And now is not the moment, Tarek has just woken up. Let me quickly save and upload.